Sommergewitter
Ein plattdeutsches Gedicht aus Kindheitserinnerungen an Sommertage an der Elbe, geschrieben von Rita Steinhauer geb. Harneith.
Helle Sünn an`n warmen Strand.
Kinner spählt in`n geelen Sand.
In`t Water planscht de barsten Bein,
Kein hät de düstern Wulken seihn.
De Dach, he ward so swatt as Nacht,
Wind kummt up erst liesen sacht
Denn huult`e los un bööcht de Rüster.
Von Nordwest treckt de Wulken düster.
Kinner rennt fix öwer`n Dieck.
De Donner rullt – dat blitzt ok glieck.
En Fru de nimmt de Wäsch noch aff.
De Katt, de löppt in`t Huus ganz draff.
Groothmudder haalt sick de Papiern,
Vadder geht ut Finster pliern.
Mudder weicht de Lütt`st in`n Arm.
In`t ganze Huus is`t stickig-warm.
Dat blitzt un gnättert överall,
groode Dröppen kaamt hendal.
De Lüüt sitt in de Dönz, sünd bang.
Se hofft dat duert nich tau lang.
Bloots Grummeln noch, ward wedder hell,
Dat Wader dat versickert schnell,
De Vagels fangt tau fleiten an,
Käulich Luft na Döör rin kann.
Kinner loopt taurüch an Strand,
spählt wedder doar in`n geelen Sand,
In`t Water plantscht de barsten Bein,
Kannst bloots noch blaagen Häwen seihn.
Nach Kindheitserinnerungen gedichtet und zur Verfügung gestellt von Rita Steinhauer geb. Harneith